Daily Devotional

  Sapagkat kayo'y mga anak, isinugo ng Diyos ang Espiritu ng Kanyang Anak sa ating mga puso, na sumisigaw, ‘Abba, Ama!’ Galacia 4:6 Kapag binasa natin ang talatang ito, makikita natin na hindi lamang ito simpleng paalala kundi isang napakalalim na katotohanan tungkol sa ating pagkakakilanlan sa Diyos. Si Apostol Pablo ay sumusulat sa mga mananampalataya na nahihirapan at unti-unting bumabalik sa kaisipan ng pagiging alipin sa ilalim ng kautusan sa halip na mamuhay sa kalayaan ng biyaya, kaya malinaw niyang ipinahayag na hindi na sila alipin kundi mga anak ng Diyos. Sa kontekstong ito, mahalagang maunawaan na ang pagiging anak ay hindi bunga ng ating sariling kabutihan kundi resulta ng ginawa ni Hesus , na sa pamamagitan Niya tayo ay inampon at tinanggap sa pamilya ng Diyos, kaya ang ating relasyon sa Kanya ay hindi gantimpala kundi isang kaloob ng biyaya. Ipinapakita rin ng talata na isinugo ng Diyos ang Espiritu ng Kanyang Anak sa ating mga puso, at ito ang Banal na Espiritu na ...

 “ Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan kaya ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa Kanya ay hindi mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan. ” — Juan 3:16 Marahil ito ang isa sa pinakakilalang talata sa Bibliya—ngunit kadalasan, dahil sa pagiging pamilyar nito, nakakalimutan natin kung gaano kalalim ang mensahe nito. “Gayon na lamang ang pag-ibig…”—hindi ordinaryong pag-ibig, kundi isang pag-ibig na handang magsakripisyo. Ibinigay ng Diyos ang Kanyang bugtong na Anak, hindi dahil karapat-dapat tayo, kundi dahil mahal Niya tayo. Ang pag-ibig na ito ay hindi limitado sa iilan lamang—ito ay para sa “sanlibutan.” Ibig sabihin, kahit sino, kahit ano ang nakaraan, ay may pagkakataon na tumanggap ng buhay na walang hanggan sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo. Hindi ito tungkol sa pagiging perpekto, kundi sa pagtitiwala. Ang kaligtasan ay hindi gantimpala sa mabubuting gawa—ito ay kaloob ng Diyos sa mga na...

 “ Na nagpapasalamat sa Ama na nagbigay sa atin ng karapatang makibahagi sa mana ng mga banal sa liwanag. Iniligtas Niya tayo mula sa kapangyarihan ng kadiliman at inilipat sa kaharian ng Kanyang minamahal na Anak. ” — Colosas 1:12–13 Ang buhay Kristiyano ay hindi lamang tungkol sa pagbabago ng ugali—ito ay isang ganap na paglilipat ng pagkatao. Ayon sa talatang ito, tayo ay iniligtas mula sa “kapangyarihan ng kadiliman” at inilipat sa “kaharian ng liwanag.” Ibig sabihin, hindi na tayo alipin ng kasalanan, takot, o nakaraan. Mahalagang pansinin na ang pagliligtas na ito ay gawa ng Diyos, hindi ng sarili nating lakas. Hindi natin pinaghirapan ang karapatang ito—ito ay biyayang ibinigay sa atin. At dahil dito, ang tamang tugon ay pasasalamat. Ang “mana ng mga banal” ay nagpapakita rin na tayo ay bahagi na ng pamilya ng Diyos. Hindi na tayo estranghero—tayo ay kabilang. Ang liwanag na tinutukoy dito ay hindi lamang simbolo ng kabutihan, kundi ng presensya ng Diyos sa ating buhay. K...

 “ Ayon sa pagkakapili Niya sa atin kay Cristo bago pa itinatag ang sanlibutan, upang tayo’y maging banal at walang kapintasan sa harapan Niya sa pag-ibig. Tayo’y itinalaga Niya para sa pag-aampon bilang mga anak Niya sa pamamagitan ni Jesu-Cristo, ayon sa mabuting layunin ng Kanyang kalooban. ” — Efeso 1:4–5 Isang napakalalim na katotohanan ang makikita sa talatang ito—bago pa man magsimula ang mundo, kilala ka na ng Diyos at pinili ka na Niya. Hindi ito aksidente, hindi rin ito huli na desisyon. Ang pagpili ng Diyos ay sinadya, may layunin, at puno ng pag-ibig. Madalas, hinahanap natin ang ating halaga sa opinyon ng ibang tao o sa ating mga nagagawa. Pero ipinapakita ng Efeso 1:4–5 na ang ating tunay na identidad ay nagmumula sa Diyos. Tayo ay Kanyang pinili hindi dahil perpekto tayo, kundi upang tayo ay gawing banal sa pamamagitan Niya. Higit pa rito, hindi lamang tayo pinili—tayo ay inampon bilang Kanyang mga anak. Sa kultura noon, ang pag-aampon ay isang legal at permanenteng ...

 “Nilalang nga ng Diyos ang tao ayon sa Kaniyang larawan… at sila’y Kaniyang binasbasan. Sinabi ng Diyos sa kanila, ‘Kayo’y magpakarami at punuin ninyo ang lupa…’” Genesis 1:27–28 Sa simula pa lamang ng kasaysayan, malinaw na ang pagkakakilanlan natin ay hindi aksidente. Tayo ay nilikha ayon sa larawan ng Diyos. Ibig sabihin, may dignidad tayo, may halaga, at may layunin. Hindi tayo basta produkto ng pagkakataon—tayo ay disenyo ng isang mapagmahal na Manlilikha. Kapansin-pansin din na pagkatapos tayong likhain, tayo ay binasbasan agad ng Diyos. Hindi Niya tayo ipinanganak sa mundo na walang direksyon; bagkus, may kasamang pagpapala at misyon. Ang utos na “magpakarami at punuin ang lupa” ay hindi lamang pisikal na pagpaparami, kundi pagpapalawak ng impluwensya ng kabutihan, pag-ibig, at katangian ng Diyos sa mundo. Sa araw-araw nating pamumuhay, madaling makalimutan kung sino tayo—lalo na kapag hinuhusgahan tayo ng mundo base sa pagkakamali o kakulangan. Ngunit ang katotohan...

 May mga pagkakataon ba sa buhay mo na akala mo sigurado na ang plano mo—pero bigla itong nagbago? Paano kung ang mga pagbabagong iyon ay bahagi pala ng mas dakilang plano ng Diyos? Basain natin ang paalala ng Diyos mula sa kanyang Banal na salita: Ngunit ang panukala ng Panginoon ay mananatili magpakailanman; ang mga layunin ng Kanyang puso ay sa lahat ng salinlahi.” — Awit 33:11 Ang talatang ito ay hindi lamang simpleng paalala na may plano ang Diyos—ito ay isang matibay na deklarasyon ng Kanyang kapangyarihan at katapatan. Habang ang mga plano ng tao ay madaling mabago dahil sa limitasyon, pagkakamali, o hindi inaasahang pangyayari, ang plano ng Diyos ay hindi kailanman nasisira o nawawala. Ang “panukala ng Panginoon” ay tumutukoy sa Kanyang banal na layunin—isang plano na hindi lamang para sa isang tao, kundi para sa buong sangkatauhan at sa bawat henerasyon. Ibig sabihin, ang Diyos ay hindi lamang kumikilos sa kasalukuyan; Siya ay gumagawa ng isang mas malawak na kwento na sum...

 “ Ang Panginoon ay maawain at mapagbiyaya, banayad sa galit at sagana sa pag-ibig. ” — Awit 103:8 Pagninilay: May mga araw na pakiramdam natin ay paulit-ulit na lang ang ating pagkukulang. Parang hindi na tayo karapat-dapat sa kabutihan ng Diyos. Ngunit ang katotohanan ay hindi nakabase sa ating pakiramdam ang Kanyang pag-ibig. Ipinapakita ng Awit 103:8 na ang Diyos ay likas na maawain. Hindi Siya mabilis magalit, at ang Kanyang biyaya ay hindi madaling maubos. Kahit ilang beses tayong madapa, handa pa rin Siyang itayo tayo muli. Ang awa ng Diyos ay parang isang walang hanggang bukal—hindi natutuyo at patuloy na umaagos para sa atin. Hindi Niya tayo sinusukuan, kahit minsan sinusukuan natin ang ating sarili. Aplikasyon sa Buhay: Sa tuwing mararamdaman mong hindi ka sapat, alalahanin mo kung sino ang Diyos—hindi kung sino ka lamang. Lumapit ka sa Kanya nang may tiwala, at tanggapin ang Kanyang awa. Ibahagi mo rin ang parehong awa sa mga taong nasa paligid mo. Panalangin: Pa...

“ Nang pasimula ay nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa. ” — Genesis 1:1 Sa unang talata pa lamang ng Bibliya, malinaw na ipinapakita kung sino ang nasa simula—ang Diyos. Bago pa man ang lahat ng bagay, bago ang ating mga plano, problema, o pangarap, naroon na Siya. Siya ang pinagmulan ng lahat ng mayroon tayo. Minsan, nasasanay tayong umasa sa sarili nating kakayahan. Iniisip natin na kaya nating kontrolin ang lahat. Ngunit ang Genesis 1:1 ay paalala na ang tunay na pundasyon ng ating buhay ay ang Diyos. Kung Siya ang lumikha ng langit at lupa, tiyak na kaya rin Niyang ayusin ang anumang sitwasyon na kinakaharap natin ngayon. Kapag inuuna natin ang Diyos sa ating buhay, nagkakaroon ng direksyon ang lahat. Ang kaguluhan ay napapalitan ng kaayusan, at ang takot ay napapalitan ng kapayapaan. Simulan mo ang bawat araw na kinikilala ang Diyos bilang simula ng lahat. Bago ka magdesisyon, bago ka kumilos, at kahit sa maliliit na bagay—isama mo Siya. Ipagkatiwala mo sa Kanya ang iy...

  Talata: Mateo 1:22  Ang lahat ng ito’y nangyari upang matupad ang sinabi ng Panginoon sa pamamagitan ng propeta. Sa panahong ito, ang mga Israelita ay nasa ilalim ng pananakop ng malupit na Imperyong Romano. Ang kanilang hangarin ay mapalaya mula sa kamay ng mapang-aping bansa. Alam ng Diyos ang kanilang paghihirap at naririnig Niya ang kanilang mga daing, kaya’t ipinahayag Niya ang isang pangako—ang pangakong pag-asa. Isang mensahe ng kaligtasan sa pamamagitan ng pagkakaloob ng Kanyang Anak. Ngunit pansinin natin: bakit nga ba nalugmok ang bayan ng Israel sa ganitong kalagayan? Iisa ang dahilan—lumayo ang kanilang puso sa Diyos. Ganito rin ang nangyayari sa atin. Marami sa ating paghihirap ay bunga ng paglayo natin sa Diyos, na siyang pinagmumulan ng buhay at tunay na kaligayahan. Ngunit ang layunin ng Diyos ay hindi lamang iligtas ang Kanyang bayan mula sa pisikal na paghihirap, kundi higit sa lahat, mula sa kapangyarihan ni Satanas at sa pagkaalipin sa kasalanan. Kahang...

Talata: “ Sapagkat ako ang Panginoon, hindi ako nagbabago; kaya’t kayo, mga anak ni Jacob, ay hindi nalipol. ” — Malakias 3:6 Pagninilay: Sa mundong pabago-bago, kung saan ang mga tao, sitwasyon, at damdamin ay mabilis mag-iba, may isang katotohanan na nagbibigay sa atin ng katiyakan—ang Diyos ay hindi nagbabago. Ang Kanyang pag-ibig ay hindi nakadepende sa ating performance, at ang Kanyang mga pangako ay hindi naapektuhan ng ating kahinaan. Sa talatang ito, pinaaalalahanan ang Israel na hindi sila tuluyang napuksa hindi dahil sa kanilang kabutihan, kundi dahil sa katapatan ng Diyos. Ganito rin sa atin ngayon. Kahit nagkakamali tayo, kahit minsan lumalayo tayo sa Kanya, nananatili Siyang tapat. Ang hindi pagbabago ng Diyos ay hindi lamang tungkol sa Kanyang kapangyarihan, kundi sa Kanyang puso—isang pusong puno ng awa, biyaya, at pagmamahal. Ito ang dahilan kung bakit may pag-asa tayo araw-araw. Aplikasyon sa Buhay: Kung dumaraan ka sa pagsubok o pakiramdam mo ay nag-iisa ka, a...